ചെളിക്കുണ്ട്

കാലെടുത്തുവച്ച ചെളിക്കുണ്ടില്‍ നിന്നും ഒരു തവള തന്‍റെ നേരെ ഉയര്‍ന്നു ചാടുന്നത് കണ്ടപ്പോളാണ് അവന് താന്‍ നടക്കുകയാണെന്നുള്ള ബോധം വന്നത്. അത്ര സമയവും തന്നെക്കുറിച്ചു തന്നെയുള്ള ബോധം നഷ്ടപ്പെടുവാന്‍ കാരണമെന്തായിരുന്നു? അത്രയും നേരം ഗഹനമായ ചിന്തയില്‍ മുഴുകുവാന്‍ അവനെ പ്രേരിപ്പിച്ചതെന്തായിരുന്നു?

മുള്ളനും നസീറും ഒരു പാമ്പും

ഭാഗം 1

“ടമാര്‍ പഠാര്‍.... എഴുന്നേക്കടാ...”

അതിരാവിലെത്തന്നെ ഈ ബഹളവും കേട്ടുകൊണ്ടാണ് റെമോ കണ്ണുതുറന്നത്. ആദ്യം ഒന്നും മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും മുറിയിലെ ലൈറ്റ്‌ ഓണ്‍ ആണെന്നും പതിവില്ലാത്തതെന്തോ നടക്കുകയാണെന്നും ബോധ്യംവന്നപ്പോള്‍ അവന്‍ കണ്ണുതിരുമ്മി ചുറ്റും നോക്കി. കാറയുടെ ബെഡ്ഡില്‍ അവനില്ല. തിരിഞ്ഞു കുഞ്ഞിയുടെ ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോള്‍ കാറ അതാ അവിടെ! അവന്‍റെ വലതുകാല്‍ പൊങ്ങിയുയരുന്നു. അത് കുഞ്ഞിയുടെ നടുവില്‍ പതിക്കുന്നു. കുഞ്ഞി നിലവിളിക്കുന്നു. കൂടെ കാറയുടെ ആഹ്വാനവും, “വാ. നമുക്ക് നടക്കാന്‍ പോകാം.”

നിരാശാകാമുകന്‍

പൂങ്കിളിക്ക് കുരുവിക്കാമുകന്‍(ex) എഴുതുന്നത്‌,

ഹല്ല.... ലിതു ഞാന്‍ തന്നേയ്. ചുമ്മാ ഒരു മെയില്‍ അയച്ചേക്കാം എന്ന് കരുതി. ഞാനിവിടെ ജീവനോടെയുണ്ടെന്ന് ഒന്നറിയിച്ചേക്കാം എന്ന് ഒരു വിചാരം. അത്രേയുള്ളൂ.. പേടിക്കണ്ട. അധികം ശല്യപ്പെടുത്തില്ല. ഇത് വായിച്ചാല്‍ എനിക്ക് നല്ലത്, ഇല്ലേല്‍ നിനക്ക് നല്ലത് എന്നുള്ള ഒരവസ്ഥയിലാണ് ഇത് കുത്തിക്കുറിക്കുന്നത്.

ഒരു യാത്രയും കുറെ യാതനകളും

ഒരു കല്യാണത്തിന് പോയാല്‍ ഇത്രയും ‘നല്ല’ ഓര്‍മ്മകള്‍ ഉണ്ടാവും എന്ന് ഞാന്‍ ഒരിക്കലും കരുതിയിരുന്നില്ല. ഒന്നു-രണ്ടു വര്‍ഷങ്ങള്‍ മുന്‍പ് നടന്നതാണെങ്കിലും ഇന്നും ചിലനേരത്ത് ഓര്‍ത്തിരുന്നു ചിരിക്കുവാന്‍ ഉള്ള കാര്യങ്ങള്‍. പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞുതീര്‍ക്കാന്‍ പറ്റുന്ന ഒരു കഥയാണത്.

ഏതാണ്ടു രണ്ടു വര്‍ഷമായിട്ടുണ്ടാവും ഇതൊക്കെ നടന്നിട്ട്. എന്‍റെ ഒരു സുഹൃത്ത്‌ അവന്‍റെ അമ്മായിയുടെ മകന്‍റെ കല്യാണത്തിന് പോകാന്‍ ഞങ്ങള്‍ രണ്ടുപേരെ ക്ഷണിച്ചു. രാവിലെ അവിടെ ചെന്നപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ രണ്ടുപേരെ കൂടാതെ മറ്റൊരുവന്‍ കൂടെ അവിടെ ഉണ്ട്. സത്യം പറഞ്ഞാല്‍ ഞങ്ങള്‍ അവന്‍ അവിടെ ഉണ്ടാവും എന്ന് തീരെ പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല. ചില പ്രശ്നങ്ങളും മറ്റുമായി ഞങ്ങള്‍ ഈ കഥാപാത്രത്തോട് കുറച്ചു അകന്നു നടക്കുന്ന പരുവത്തിലായിരുന്നു. എന്തായാലും രാവിലെ എല്ലാവരും കൂടെ കല്യാണസ്ഥലത്തേക്ക്പുറപ്പെട്ടു. ഈ കല്യാണത്തിന് കഥയില്‍ അത്ര വല്യ പ്രാധാന്യമില്ലാത്തത് കൊണ്ട് അതിനെക്കുറിച്ചും അവിടെ നടന്ന സംഭവങ്ങളെക്കുറിച്ചും പറയുന്നില്ല.

ആത്മനിന്ദയും ജീവനും

ആത്മനിന്തയാണെന്നെ മഥിക്കുമീ ക്രൂരവികാരമെന്നറിയുന്നു ഞാന്‍

കൈവിട്ടുപോയോരാ ജീവത്പ്രണയമെന്‍ ജീവനെ തിന്നുന്നതറിയുന്നു ഞാന്‍

എന്മനോകാവ്യമായെന്നില്‍ നിറഞ്ഞൊരാ ജ്വാലയിന്നെന്നെ- 

ജ്ജ്വലിപ്പിച്ചു മജ്ജയും മാംസവും കരിക്കുന്നതും അറിയുന്നു ഞാന്‍

Dusting off

This blog has been lying here, dormant for a long time. Now, I think, its time to revive it. Might begin to post my views on interesting topics, soon. 

Many a number of things happened in my life, during the period I let this blog become a skeleton by feeding it no posts. Am feeling very sad for it.

Ahem, I would like to take a pledge here, for the well being of this blog.